’t Zal zowa z’n 500 jaor geleeje zen da d’n Heer van Aspere op rèès ging om naor ’n meule in Gelderland te gaon kijke die terroe (tarwe) to mêêl kon maole. ’t Gonsde in Aspere van de geruchte “waor zou ie nou naor toe zèèn?” Mar d’n Heer ha niks gezêêt en toe die ’s aves laot thuis kwam en vertelde da tie naor ’n meule was wisse kijke die terroe to mêêl kon maole, geleufde z’m mar amper. Da was dan hêêl wa anders dan met ’n ne grote knots in ’n ne ijzere pot de terroe fijn te stampe.

D’r wier deur d’n omroeper bekend gemakt, da alle boere bij d’n Heer van Aspere in de zaol op ’t kesteel moese komme. Ze waore d’r allemaol. Brêêdvurig vertelde d’n Heer van achter z’n grote taffel waor ’n gruun laoke op lag, over ’t wonder da ge me zunne meule kon doen. Ge gooide ’t graon bove de stêên d’r in, en as mêêl kwam ’t er onderut en ’t zou ’n ne bonk werk bespaore. De boere schove de pette op de kop hêên en weer van zenoeèchtighed en Jacob Poetsdam – ’n ne kèèl met ’n ne grote mond- zee names de boere: “Da al die neiighed welles tege kon valle en da ze nou wisse wa ze hadde.”

“Mar d’n Heer van Aspere zee:” Ik heb ’t zelf gezien en gullie ken praote wa ge wil, daor komt ’n ne meule en op de hoogste plek in Aspere, want dan ken die veul weind vange, mar ik wil weindrecht mebbe as gullie oew mêêl la maole.”

“Wa weindrecht,” zee Tinus Kromhout, “de weind is weind en die kende toch nie tegehouwe of omdraoie of stilzette.”

“Neeje,” zee d’n Heer, “da wèêt ik ok wel, mar da betekend da ter gin bôôm of hoge schure in de burt van de meule magge staon, die de weind veur de meule tegehouwe.”

“O,”zee Tinus,” Nou begrijp ik wa ge bedoelt.”

Dus wier d’r ’n ne houte meule gebouwd en toe die klaor was en veur ’t erst draoide en de terroe to mêêl maolde, toe stonde de boere met ‘r oge te knippere en zeeje tege mekaor da de wondere de wèreld nog nie ut waore.

Z’n 450 jaor het de meule to grote tevreejenhed van de Asperse inwoners gedraaid en toe zakte ’n ie bekant van ouwerdom in mekaor. En krek op tijd, want op de’n stêênove hadde ze stêên te veul en toe wier d’r ’n ne stêêne meule gebouwd. Da was in ’t jaor 1867, hij kon jammer genoeg de êêuw nie vol maoke want hij braande in 1947 af. Ze probeerden ‘m weer op te bouwe, mar net as altijd in Aspere, as ’t geld kost zen de merste nie thuis. Nie da ze zo gierig zen mar ze houwe de cente nou een maol graag bij mekaor.

Mar veurig jaor in Maai is ’t er ’n meulecommittee opgericht+ me echte deurdedauwers – ze maoke de minse wèrum veur de meule – en nou hebbe ze al geld op de spaorbank staon. Nog wel gin zeuve ton, da kost de grap, mar ze hebbe vertrouwe in de meule en in de bevolking van Aspere.

“De meule wor weer opgebouwd.” roepe ze in koor. Ze hebbe zelf al ’n meulelied gemakt da bestaot ut vier coeplette, twee motte d’r gezongeworde veur de restoraosie, en de andere twee magge pas nao dat ie klaor is gezonge worde. Ge zie wel, aon aanpakke ontbrekt ’t in Aspere nie. Schrijver deuzes, dinkt da g’et de eerste jaore wel bij de eerste twee coeplette kan houwe mar hopt in alle stilte da we rap ok de leste twee zalle zinge.

 

’t Lied kende zinge op de wijs van:” Op de grote stille heide.” ’t Refrein kende vier of vijf maol zinge, al naor gelang ge aosem het. Dag hoor tot ’n ander keer. Ome Keesje ut Aspere.

’t Aspers Meulelied.

Somber en verblêkt deur d’eeuwen Eénmaol zel tie toch weer tronen

Staot daor onze Meulestomp In z’n volle majes- teit.

Angstig kekt ie op ’t water Mooi gekleed met zunne vleugels

Da tie ens gebruike kon. Beschermend over de stad.

Want z’n vleugels zen verbrand En het volk da roept verheugd

En nou staot ie daor veur schand. ’t Is de kroon van alle deugd.

Onze meule, onze meule, Onze meule, onze meule,

Onze èreme, ouwe meule. Onze mooie neie meule.

Moei gestreeje en vernederd Ens zal tie toch weer gaon maole.

Tot ’n ouwe kaole stomp. ’t Goeie ouwe terroegraon.

Jankend as ’n klène jonge, Wieken zelle dan weer draaien,

Kekt ie droevig in ’t rond. As ter mar veul weind wil staon.

En hij schrèt met bittere smart, Helpt de meule ons uit de nôôd.

Om het nôôdlot dat ‘m tart. En is op de plank weer brôôd.

Onze meule, onze meule, Onze meule, onze meule,

Onze èreme ouwe meule. Onze mooie neie meule.

 

RZ